27.10.2022 tarihinde Instagram’ da yayınlanmıştır.
Hayatımın bugünlerdeki kısa bir özeti bu fotoğraf. Bir yanda ben de varım diyerek kitap okumak için çırpınan ben ve soğumuş içilememiş kahvem, diğer tarafta hasta çocuklarımın spreyi.
İş, ev, 5 çocuk arasında yemek içmek gibi ihtiyacım olan okumayı ancak hasta aralarına, çocukların ödev, ilaç ve anlatacaklarının aralarına sıkıştırarak ta ve karınca hızıyla da olsa yapabilmek en kıymetli uğraşım.
Okullar açıldığından beri çocuklar sürekli hastalar. Biri iyileşiyor diğeri başlıyor. Evde sabahlara kadar öksürük orkestrası çalıyor. Her çeşitte ve tempoda öksürükle uykular bölük pörçük. Gece uyumayan çocuklar okuldan gelince bir kestiriyor ve sonra uyku vakti gelince “uyumam Allah” diye naralarla ben yatırdıkça bir yerlerden çıkıp geri geliyorlar. Bir iki yatağa getir götür, anlat ikna et derken uykusuzluk yeterince başıma vurduğundan bir “yeterrrr!!!” sesiyle hepsini hızaya sokup ancak uyuyabiliyorum. Sonra sabah 6da başlıyor mesai.
Gene böyle bir günün sabahında tam herkesi gideceği yere bir şekilde uğurlayıp evden koşarak arkama bakmadan işe kaçmıştım ki iş yerinde arkadaşlar 29 Ekim sebebiyle anasınıflarında çocuklarına kırmızı beyaz giydirdiklerini söyledi.
“ yok dedim, bizim öğretmen bir şey demedi.” Ama elimde telefonla bir yandan da mesajları kontrol ediyorum ve bir baktım bizim öğretmen de mesaj yazmış.
“Haydaaaa! Şimdi çocuk arkadaşlarının yanında üzülmesin yetiş, götür bir kıyafet” diye bana verilen arkadaşların gazlarıyla koştur koştur geri eve ordan okula git derken işe yetiştim ama öyle bir tempoyla, telaşla döndüm ki öğlene kadar ancak geri yavaşlayabildim.☺️
Bir dünya WhatsApp grubunu, mesajları, yapılacak, alınacak, verilecekleri takip etmeye çalışırken ve arada bir çok atladığım iş varken ve ben bir de haftanın bir kaç akşamı online eğitimlerle zamanımı doldurmuşken şu klonlama işi çözülse acaba o zaman yetişebilir miyim dedim bu sabah bir ☺️☺️☺️
