04.12.2023 tarihinde Instagram’ da yayınlanmıştır.
En son ikna odasından biliyorum, bu kapana sıkışmışlık duygusunu. Beni kitaplıkların arkasına çağırıp bir masaya oturttuklarında ve tehdit ettiklerinde hissetmiştim bunu. Gözüm kaçacak bir yer aramaya çalışırken, ellerim titreyen bacaklarımı durdurmaya çalışıyordu. Ve ben orda öylece çaresizce sıkışıp kalmıştım. O günden kalan bir sarışın, kısa saçlı orta yaş kadın korkum vardı benim ve yıllarca da devam etmişti.
Şimdi daha büyük bir köşeye sıkışmışlık duygusu var üzerimde. Göğsümün üzerine biri oturmuş sanki ve ben nefes alamıyorum, boğuluyorum gibi. Elim kolum kalkmıyor acıdan. Yaşamımı devam ettirmekte zorlanıyorum. Dikkatimi toparlamakta zorlanıyorum. Kaçmak istiyorum bu acıdan ama kaçmak, görmezden gelmek kendime, insanlığıma ihanet olur biliyorum.
Yok mu Allahım bu uğursuz günlerin sonu? Onlar orda ölerek yaşamaya çalışırken, ben burda dayanamıyorum demekten utanıyorum. Ama dayanamıyoruz Allahım nolur yetiş. Bütün bu yaşananların bizim şahitliğimizde olması, elimizin kolumuzun böylesine çaresizce bağlı olması taşınabilecek bir yük değil. Eziliyoruz altında, nefes alamıyoruz, yetiş Allahım. “Sen ne yaptın peki onlar ölürken?” dersen de diyecek sözüm yok. Utanıyorum kendimden, yaşananlardan, zamandan, insanlığımdan…
Nasıl ağır bir utanç ve çaresizlik yaşıyorum tarifi yok. Ama gidecek başka kapımız yok Allahım, nolur yetiş! Bir avuç güzel insanını hepimiz izlerken hunharca öldürüyorlar. Biz hak etmiyoruz belki bu yardımı ama onlara yardım et Allahım, onlar çok darda. İnsanlığa insanlık dersi veren kulların tek tek tükeniyorlar. Dünya çok karanlık bir yere dönüyor. Yetiş Allahım nolur yetiş…
