29.04.2024 tarihinde Instagram’ da yayınlanmıştır.

Bazı hastalarım oluyor, belli bir şikayet için gelen ama konuşurken başka bir durumlarını fark ettiğim. Allerji mesela. “Genizden konuşuyorsunuz, alerjiniz mi var?”diyorum. “Bilmem ki” diyorlar genelde. Sorgulamaya devam edince emin olup ilaç başlıyorum. Sonraki haftalarda geldiklerinde “ çok rahatladım, nefes almak ne büyük nimetmiş, teşekkür ederim. Ben fark etmemişim” diyorlar. Onların burun tıkanıklığı, geniz akıntısı, kaşıntı rutinleri olmuş, hiç sorgulamamışlar. Başka türlüsü mümkün mü, gerek var mı dememişler. Öyle yaşamayı öğrenmişler ve devam ediyorlar.
Bunun çok farklı versiyonları da oluyor.
Ayrıca bunu sadece bedenimizle de yapmıyoruz.Ruh dünyamızla ilgili de bir çok kabullerimiz var. Taşıdığımız tonlarca yük var.
Eğer gerekçelerimize sorgulamadan inanırsak, inandığımızı gerekçelendirmek zorunda kalırız.
N. Bilge Ceylan’ın kış uykusu filmini izleme sebebim; “ seninle cebelleşeceğim diye bütün güzel huylarım değişti” cümlesine denk gelmemdi. Kendimden bir şeyler bulmuştum o cümlede. Ve izlerken kadınla özdeşim kurmuştum. Ta ki bunun çocuk benliğin bir savunması olduğunu anladığım ana kadar. Çünkü yetişkin sorun olduğunda söylenmek yerine sorunu tesbit edip sorumluluk alma iradesini ortaya koyan kişidir. Ama biz sorun yaşadığımızda sorgulamak ve irademizi ortaya koymak yerine öğrendiğimiz, rutinimiz olan savunmaları yapmayı tercih ediyoruz.
Filmde baş rol kadın bütün güzel huylarının gitmesinin gerekçesi olarak kocasını görüyordu. Bunu sorgulamadığı için de zamanla buna inanmaya başlamıştı. Sonrasında da inandığı düşünceye tutunmak için bir çok gerekçe sunuyordu eşini suçladığı. Bu kısır döngü onun kendi cehennemi olmuştu. Ama bu cehennemi kendine kendi yapmıştı. Çıkışı da sadece sorgulamak ve sorumluluk almaktı oysa ki.Hepimizin hayatta yorulduğu, sıkıştığı,nefes alamadığı ve söylendiği zamanlar olur. Olacaktır da.O zamanlarda topu başkasına atmak yerine bu sonuca giden yolu bizim yürüdüğümüzün sorumluluğunu alarak derin bir nefes almamız lazım.
Tutunduğumuz bahaneler bizi orda o karanlıkta tutuyor. Gerekçeye ihtiyacımız yok. İnandığımız doğruyu değiştirip nefes almaya ihtiyacımız var.
Nefessizlik rutinimiz olmasın gönülden nefes alabilmek duasıyla..