İçimin boşluğunda
savunmasızca savrulurken
ve tutunmak için delice çırpınırken
bilmiyordum…
Yaşamak,
zorla tutunduğun dallarını
kanayan ellerinle kesip
kendini göğe bırakmakmış…
Ayaklar,
sadece gitmek için varmış…
Yere hiç basmazmış…
Tutunmak,
insana göre değilmiş zaten…
Ve insan,
bırakıp gitmek içinmiş…
Umutsa,
başını göğe eğerek baş kaldırmakmış…
Yaşasın kuşlar…
